ARİF ÜÇLER YAZIYOR

Güncel

ÜNİVERSİTE MESELESİ

Bu gidişle (Bartın’ın dışında) üniversitesiz il kalmayacağını gören Ticaret ve Sanayi Odasının “ilgili kişi, kurum ve kuruluşlara 5 bin 500 mektup göndererek” olup bitenlere daha fazla kayıtsız kal(a) madığını söyleyebiliriz.

Yeni kurulacak 17 üniversite içinde de bulunmayan Bartın’ın konumunun Başbakana izah edilemediğini savunan Ticaret ve Sanayi Odasının “Üniversitemizi istiyoruz” diyerek gönderdiği mektupların adresleri arasında 550 milletvekili de var.

Bakanlar, parti liderleri, cumhurbaşkanı, meclis başkanı ve başbakana da gönderilen bu mektuplar Bartın’ın haklılığını ortaya koyar da, etkili olur da, nasıl sonuç verir bilmiyoruz.

Bildiğimiz şudur ki bu konuda yapılan bir açıklama var ve ona katılmamak elde değil.

Bakınız, Gazi Üniversitesi Öğretim Üyesi ve Tüm Öğretim Üyeleri Derneği eski Başkanı Prof. Dr. Tahir Hatipoğlu en son 17 yeni üniversite açma girişimi ile süren üniversite furyasına ne demiş:

“Bu tam anlamıyla çılgınlıktır. Üniversitenin ne olduğunu bilmemektir. Üniversite her akla gelişte her yere açılacak bir kurum değildir. Hükümet meslek lisesi açamadığı illere üniversite açmak istemektedir.

Geçen yıl açılan 15 üniversiteye rektör ataması bile yapılmamışken, kalkıp kuş uçmaz kervan geçmez yerlere üniversite açmaya kalkışmak tam bir aymazlıktır. Amaç istihdam sağlamaksa, aynı yerlere aynı masrafla fabrika açılabilir.

Üniversite hoca ister, meydan ister, sokak ister, kütüphane ister, çevre ister, sosyokültürel yönden gelişmişlik ister. Türkiye’de büyük kentler dışında bir yere en az 20 yıl yeni üniversite açılmamalıdır”

Bartın şüphesiz ki üniversite kurulan ve kurulacak olan birçok ilden daha iyi konumda olup bunu daha çok hak etmektedir.

Üniversitelerin kapanın elinde kaldığı bu furyadan (hak ettiği halde) mahrum kalmak Bartın’ın canını sıkıyor.   

Bir yanda Atı alan Üsküdar’ı geçiyor.

Diğer yanda Hatipoğlu hocanın dedikleri gerçekler...    

Gel de çık işin içinden.

BU PROJE DESTEKLENİR  

Türkiye Taşkömürü Kurumuna bağlı Amasra Müessesesinde Makine Mühendisi olarak çalışan Faruk Papila’nın zor ve meşakkatli bir meslek olan madenciliğin dışında bir uğraşı daha var.

Duymuşsunuzdur, basın ve medyada geçen yıl haber de oldu; kendisi Gölbucağı Mahallesinde, Milli Eğitim Müdürlüğü arkasında ırmak kenarında eşinin ailesinden kalma eski tavuk çiftliğinden bozma metruk binada hayvan dışkısından enerji üretiyor.

Belki duymamışsınızdır, ya da yeterince duyulmamış da olabilir.

Duyulsaydı, özellikle duyması gerekenler tarafından duyulsaydı bu projeye destek verilir, Faruk Papila’nın elinden tutulur, bugün ortada büyük bir santral olur, seracılık yayılır, organik tarım gelişir, birçok evin, belki de bütün bir şehrin yakıt ve ısı ihtiyacı karşılanırdı.

Yararlı birçok proje gibi ne yazık ki bu projeye de sahip çıkan olmamış.

Çalışan, çabalayan, uğraşan, didinen, maddi manevi özveride bulunan, kendisi için bir şey istemeyen birçok kişi gibi Faruk Papila’ya da destek veren çıkmamış.

Morali bozulsa da canı sıkılsa da o yine tam bir bilim adamı edasıyla çalışıyor, kendisinden maddi manevi bir şeyler vermeye devam ediyor, projesini geliştirmek için büyük uğraşlar veriyor.

“İşin mi yok Faruk abi, ne uğraşıp duruyorsun böyle şeylerle” dememiz gerekir ama vatanın, memleketin ve işin içinde küresel ısınmada olduğu için dünyanın durumuna ve gidişatına bakarak insanın vicdanı el vermiyor. 

O da bizim gibi belki akıntıya kürek çekiyor.

Demek ki bu memlekette birilerinin akıntıya kürek çekmesi gerekiyor.

Adam bir atığı enerjiye dönüştürmüş, hayvan dışkısından yanıcı gaz elde etmiş, projesi desteklenip büyütülse geliştirilse belki bir şehrin ihtiyacı karşılanacak kadar faydalı bir şey yapmış, gazetelere, televizyonlara çıkmış, kimse dönüp bakmıyor bile.

Avrupa’da olsa el üstünde tutulup hemen desteklenecek bu projeye, küresel ısınma tehlikesine rağmen sahip çıkılmaması nasıl izah edilebilir bilmiyorum.

İlgisizlik ve alakasızlıktan başka bir şey olmasa gerekir.

Bu kadar mı kim kime dum duma olduk?

Duyarsız bir toplumda yaşayıp da vatana millete yararlı şeyler yapmaya çalışan herkese olduğu gibi Faruk Papila’ya da Allah kolaylık versin.

Eşi Zeliha Papila’ya daha çok Allah kolaylık versin.

Kendisini tanırım.

Doğru Yol Partisinde yıllarca aktif siyaset yaptı.

Hayvanları Koruma Derneğinde çalıştı.

Çocuk Yuvası çalıştırdı.

Esnaflık yaptı, tavukçu dükkânı işletti.

Şimdi sanıyorum bunların hiçbirini yapmıyor, inzivada bulunuyor.

Kimse, enerji elde edecek, vatana-millete fayda sağlayacak, ekonomiye katkıda bulunacak diye eşinin hayvan dışkısı ile uğraşıp üstünü başını berbat etmesini istemez.

Hovardalığa gitmesinden iyidir, o da herhalde bununla avunuyordur.

İşin şakası bir yana.

Böyle bir şeyle uğraşan adamın eşi olmak hakikaten zor olmalı.

Bu arada dikkatinizi bir şeye çekmek istiyorum.

Yazının başında verdiğim adres sanki Bartın’ın içinde başka bir dünya gibi.

Milli Eğitim Müdürlüğü binasının arkasında Gazhane parkının karşısında bulunan bu geniş alanda eski tuğla kiremit fabrikaları ve büyük tavuk çiftliklerinin metruk binaları, bir zamanların Bartın ekonomisinin parlak dönemlerini anlatan tarihi birer eser gibi.  

Bakalım parlak bir dönemin izlerin yansıtan bu metruk bölgede, bir zamanlar içinde on binlerce tavuk bulunan terk edilmiş virane binada yapılan bu iş tutacak da parlak bir sonuç verecek mi? 

HAYIRLI OLSUN

8 Nisan Gazi Gününü uzun bir aradan sonra yeniden kutladık.

Bartın’da cumartesi ve pazar günü, büyük önder Atatürk’ün Bartınlılara armağanı bu özel günün anlam ve önemine uygun etkinlikler yapıldı.

Atatürkçü Düşünce Derneği (ADD) Genel Başkan Yardımcısı Prof. Dr. Nur Serter, Cuma gecesi geç saatlere kadar Kanaltürk’teki Ceviz Kabuğu programında canlı yayın konuğu olmasına rağmen İstanbul’dan kalktı, ertesi gün Bartın’da konferans verdi.

Cumartesi akşamı Kültürevi’nde Kuvai Milliye isimli oyun sahnelendi, Pazar günü de Cumhuriyet Meydanındaki Atatürk anıtına çelenk sunuldu.

Törene katılım belki az oldu ama yapılan etkinlikler (bilhassa konferans) geniş katılımla gerçekleşti.       

Bartınlıların Ata’ya bağlılığını ifade ettiği bir gün olan bugün 1999 yılından bu yana sebepsiz yere kutlanmıyordu.

Düşman işgaline uğramadığı için kurtuluş günü olmayan ve belki de bu sebepten dolayı birlik beraberliğinde eksiklik bulunan Bartın’ın unutulan bu önemli günü yeniden canlandı.

Kutlu olsun. Hayırlı olsun. Sürekli olsun.

SİZ SORUN BİZ CEVAPLAYALIM

-         Aynı nakarat başlıklı yazınızda spor sahasız, kanalizasyonsuz, parksız bahçesiz köy kalmayacak denilmesi gerekirken, halen daha yolsuz ve susuz köy kalmayacak denildiğini söylemiş, 2000’li yıllarda, uzay çağında, Avrupa kapısında olduğumuza dikkat çekmiş, bu durumu eleştiri konusu yapmışsınız. Görüşlerinize katılmıyoruz. Spor sahasız, kanalizasyonsuz, parsız bahçesiz köy kalmayacak da ne olacak ki? Köylerde kimse mi kaldı? O spor sahasında kim spor yapacak? O kanalizasyonu kim kullanacak? Parklarda bahçelerde kim oturacak, kim oynayacak? Dolayısıyla bunlar heba olup gideceği gibi başınıza bir de lüzumsuz yere tamir ve onarım masrafı çıkaracak. Parayı sokaktan mı topluyoruz? Yazık günah değil mi? Spor sahası ve kanalizasyon hattı ile park ve bahçeden önce insanlara iş ve aş vermemiz gerekmez mi? Aslına bakarsanız biz hattı-zatında köylere yol yapılmasına da karşıyız. Köylüyü yerinde tutamamaktan şikâyetçi değil miyiz? Yol yapacaksınız da ne olacak? O yoldan gidecek, göç edecek. Yol, iz olmaması daha iyi değil mi? Bilinen yöntemlerle önlenemeyen bu göç meselesi böyle önlenemez mi?        (Fahrettin Fidan)

-         Akıl akıldan üstündür diye boşuna dememişler. İşin bu tarafını hiç hesap etmemiştik. Yaklaşımınız farklı ve ilgi çekici. Demek ki bunda da bir hayır varmış. İyi ki hâlâ daha yolsuz ve susuz köyler bulunuyor. Bütün köylerin yol ve su sorunu çözülmüş olsaydı spor sahaları, kanalizasyonlar ve park bahçe gibi işlere sıra gelirdi ki işte o zaman bu dedikleriniz yaşanırdı. Yol yapımına karşı çıkma sebebiniz de çok ilginç. Yolsuz köylerden daha mı az göç var, bunu da incelemek lazım…