Bartın sokaklarında bugün dolaşan herkes aynı tabloyu görüyor: Açık kepenkler var ama içeride umut giderek azalıyor. Küçük esnaf, belki de son yılların en zor dönemini yaşıyor. Giderler kontrolsüz şekilde artarken, kazanç neredeyse yerinde sayıyor. Hatta çoğu zaman siftah bile yapılamadan dükkân kapatılıyor.
Elektrik, su, kira, vergi, sigorta… Esnafın omuzlarındaki yük her geçen gün biraz daha ağırlaşıyor. Buna karşılık vatandaşın alım gücü ciddi şekilde düşmüş durumda. İnsanlar temel ihtiyaçlarını bile kısmaya çalışırken, küçük esnafın ayakta kalması mucizeye dönüşüyor.
Eskiden sabah duasıyla açılan dükkânlar, bugün “Acaba bugün bir şey satabilecek miyim?” endişesiyle açılıyor. Siftah yapamadan geçen günler, esnafın sadece cebini değil, psikolojisini de derinden etkiliyor. Bartın’da birçok esnaf borçla dönen çarkları çevirmeye çalışıyor; krediyle, veresiye defteriyle, sabırla…
Ama sabrın da bir sınırı var.
Küçük esnaf sadece ticaret yapan kişi değildir. O mahallenin ışığıdır, güvenidir, sosyal hayatın omurgasıdır. Esnaf biterse sokaklar ıssızlaşır, şehir ruhunu kaybeder. Bugün Bartın’da yaşanan tam olarak budur: Sessiz ama derin bir esnaf bunalımı.
Eğer acil ve etkili önlemler alınmazsa, yarın çok daha ağır sonuçlarla karşılaşmamız kaçınılmazdır. Vergi ve prim yüklerinin hafifletilmesi, kira artışlarına düzenleme getirilmesi, küçük esnafa yönelik gerçekçi destek paketleri artık bir tercih değil, zorunluluktur.
Bu bir serzeniş değil, bir uyarıdır.
Bartın’ın küçük esnafı ayakta kalamazsa, Bartın da ayakta kalamaz. Yetkililerin bu sesi duyması, bu çığlığı görmesi gerekiyor. Çünkü kapanan her dükkân, bu şehrin geleceğinden eksilen bir umuttur.